| Aragorn's profileHappy GondorPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
Happy GondorFor Relaxing....talking .....and friendship....
November 21 ไปเหนือมาล่ะ..ตัวเอง..แล้วก็ได้ระเห็จไปเหนือ ตั้งแต่วันที่ 15/11/49 ตอนบ่าย..ไปถึงยอดดอยตอนเที่ยงคืนกว่า...อากาศหนาวมาพร้อมลมโชย..ฟ้ากระจ่างใสมาก..ดาวมากมายสุดคณานับ..ที่สำคัญเหมือนเราอยู่ใกล้ดาว..เหมือนจะเอามือไปเอื้อมคว้าดาวได้...แต่ก็ปล่อยไว้บนฟ้านั่นแหละ เอาลงมาก็ไม่มีค่าเป็นดาวอีกต่อไป...(เอาเข้าไป)
เกิดมาก็เพิ่งเคยเปิด heater นอนนี่แหละ..แถมไฟยังดับอีก..หนาวงั่กๆเลย..ตื่นเช้ามาเลยรู้ว่าไฟดับบ่อย...แล้วพี่หัวหน้าคณะ เค้าต้องลงไปสับคัทเอาท์ตอนตีสี่..น้องคนนึงแซวพี่อีกคนว่าตอนไฟดับพี่คนนี้อาบนําอยู่..ร้องโหยหวนเลย..ฮา..
วันที่ 16/11/49 ตื่นเช้ามารีบอาบนํากินข้าว..ปฏิบัติภารกิจแรกแล้วก็ลงดอย..ระหว่างทางก็แวะไหว้พระเจดีย์ก่อน แล้วก็ลงไปในเมือง..ตอนเย็นก็ไปนอนบ้านเพื่อนของพี่หัวหน้าคณะอยู่แถบทางไปกฤษดาดอย..อากาศเย็นแต่ไม่หนาว..สบายจริงๆ...บ้านหลังใหญ่โต..สวยมากครับ..
วันที่ 17/11/49 เช้ามาดันตื่นสาย..ตั้งนาฬิกาผิด..กรรม...แล้วจะต้องไปเชียงรายทำภารกิจถัดมาให้เสร็จก่อนเที่ยงด้วย...เฮ้อ..ถึงเชียงราย 11 โมงกว่าแต่ก็ทำงานจนเสร็จ..ไปเช็คอินที่โรงแรมแล้วก็ไปแม่สาย...มื้อเย็นกินอาหารเมืองที่ สลุงคำ อาหย่อย...
วันที่ 18/11/49 กลับบ้านวันนี้...เช้านี้ตื่นมาสบายๆไม่รีบ..แวะวัดร่องขุ่น..ที่ทำให้ขุ่นใจได้ทุกครั้ง...แล้วก็ถึงบ้านสี่ทุ่ม...มาพร้อมกับฝนเลยนะเรา...
ปีใหม่ลุยเชียงรายอีกรอบ แล้วจะมาเล่าให้ฟัง...
November 15 ซื้อหนังสือ แถมกาแฟ กะ คุ้กกี้เมื่อวาน (14/11/49) ลงไปหาอาหารกลางวันเนื่องจากตั้งใจว่าอาทิตย์นี้จะถือมังสวิรัติ ก่อนและระหว่างเดินทางไปเหนือ เพื่อความสะอาดของร่างกายและจิตใจ
ก็เลยลงไปซื้อ Garden Salad ที่ Au Bon Pain ก็เห็นเค้ามีโฆษณาขายหนังสือ Time ฉบับ 60 years Asian hero (ประมาณนี้) ขายในราคา 139 บาท (ก็ราคาบนปกนั่นแหละ) แต่ทีนี้เค้าแถม กาแฟธรรมดาๆถ้วยเล็กแต่เต็มๆ 1 ถ้วย คุ้กกี้ 1 ชิ้น..มีออะไรจำไม่ได้ กะ โอ๊ตมีล..ก็เลือกคุ้กกี้ โอ๊ตมีลเลย ของโปรดสุดๆ..
เมื่อวานก็เลยกินสลัด แล้วก็ตบท้ายด้วย กาแฟกับ คุ้กกี้ โอ๊ตมีล (ของโปรด) เลยไม่รู้ว่าซื้อคุ้กกี้ แถม กาแฟ กะ หนังสือ หรือ ซื้อหนังสือ แถม กาแฟ กะ คุ้กกี้
หนังสือนี้มีพระเจ้าอยู่หัว อยู่ในส่วน Inspiration แต่ส่วนตัวรู้สึกว่ามันเขียน แหม่งๆพิกล..เอาเป็นว่า..ม่ายอาว..ม่ายพูดดีกว่า นอกจากนี้ก็เพิ่งรู้ว่า Freddie Mercury นักร้องนำวง Queen แท้จริงเป็นคนอินเดีย..มีชื่อแขกด้วย..และอื่นๆอีกมากมาย..อ้อ..น้อง ทาทา ไม่มีรายชื่อ เท่าที่จำได้ ก็มี ลีกาชิง ลีกวนยิว ติช นัท ฮัน ดาไลลามะ และอื่นๆอีกมากมาย...
จบการรายงาน
อารากอร์น รายงาน
อารากอร์น ไม่ถ่ายภาพ November 14 Motorola L6เนื่องด้วยนิสัยส่วนตัวบางวัน..เดือนสองเดือนจะเกิดปรากฎการณ์ลืมโทรศัพท์มือถือไว้ที่บ้านหนึ่งวันเสมอ เป็นเพราะตื่นสาย..รีบเพราะมีนัดเช้า..หรือ อื่นๆอีกมากมายแต่เอาเหอะ..ลืมก็ลืม..ก่อนๆก็ต้องใช้โทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานแต่โทรเข้ามือถือเครื่องอื่นมันช่างซับซ้อนนัก อย่ากระนั้นเลยใช้ Pin Phone 108 ดีกว่าแต่ก็นั่นแหละ...ขั้นตอนซับซ้อนเหลือเกินแถม คนรับเห็นเบอร์แปลกๆ..พาลจะไม่รับซะอีก เออแน่ะ กรรมของคนลืมมือถือ...
ความคิดก็เลยมาตรงกับคำพังเพยว่า..ขี่ช้างจับตั๊กแตน...เริ่มต้นที่ขอให้น้าอูฐช่วยหาเบอร์ซิมเปิ้ลให้หน่อย (เติม 90 บาท ใช้ได้ 365 วัน) น้าอูฐก็ใจดียกให้ฟรีๆ..(ขอให้มีฟามสุขกะน้อง... ตลอดไปด้วยเถิด เจ้าประคู้นนนน) แล้วก็เริ่มมองหาโทรศัพท์สำรอง...ตอนแรกกะเอาโนเกีย ประมาณ สามพันกว่าๆ..แต่ก็นั่นแหละโนเกีย..มีโน่นขาดนี่...มีนี่ขาดโน่น...เลยมาตั้งเกณฑ์กันว่า
1. ไม่เกิน 5,000 บาท
2. มี bluetooth
3. มีกล้องถ่ายรูป
4. หน่วยความจำไม่เลวร้าย (ไม่น้อยเกินไป)
แค่ข้อ 1 กะข้อ 2 ก็ บ๊ายบายโนเกียได้แล้ว..เล็งไปเล็งมา เท่าที่จำได้ก็มี LG กะ Moto ที่เข้าข่าย..แต่ไม่ชอบ LG ทั้งที่หน่วยความจำ 30 MB แล้ว 4,900 เอง เข้าข่าย สี่ข้อเป๊ะ...แต่ไม่ชอบ! เฮ้อใจคนนี่ช่างยากจะเข้าใจ..ชอบมากัดก้อนเกลือกินกะ motorola หวยมาออกที่ L6 บาง 1.09 cm. หน่วยความจำ 11.5 MB ถ่ายรูป และวีดีโอได้ มีซูม 4X ราคาที่เช็คจากหนังสือ และ internet คือ 4,990 ก็ให้ มดแดง V1 ไปซื้อ..โดยกำชับว่าให้ซื้อกะศูนย์หรือร้านใหญ่ ห้ามซื้อจากตู้เด็ดขาด...แล้วตอนบ่ายก็ได้มาเชยชมด้วยราคา 4,700 บาทพร้อมใบกำกับภาษี
ทุกอย่างเป็นไปได้ดังใจหวังยกเว้น BT ที่ pair กะ 8800 ไม่ได้ แต่ไม่เป็นไรมันยัง คุยกับไอ้อ้วน (6600) ได้...เดี๋ยวรออัพเกรด 8800 แล้วค่อยมาคุยกันอีกที ตอนนี้ก็เลยเอา L6 มาทิ้งไว้ที่ทำงาน เป็นเครื่องสำรอง ที่บ้านบอกทำไมไม่ซื้อสี ชมพู (L6 Pink) ก็บอกว่า L6 Black นี่ก็สวยดีมีชาติตระกูลแล้ว
June 16 สิ่งดีๆ..ที่เป็นมงคลวันนี้ก็ผ่านพระราชพิธีที่เป็นมงคลสูงสุดแก่ประเทศไปแล้ว...พระราชอาคันตุกะก็ทยอยเสด็จกลับไป..แต่ภาพแห่งความประทับใจยังคงอยู่ในใจของคนไทยเกือบทุกคน...ชื่นชมในพระบารมีของพระเจ้าอยู่หัว..เห็นเหล่าราชวงศ์ต่างๆของโลกให้เกียรติอย่าสูงสุดแก่พระเจ้าอยู่หัวของเรา และประเทศไทยรวมถึงประชาชนไทยทุกคนด้วย.....
ต้องเล่าให้ฟังนิดนึง..ผมได้รับเกียรตินับเป็นน้อง เป็นเพื่อน ของคุณหมอผู้อาวุโสท่านนึง...ท่านเกษียณมา 6-7 ปีแล้วอายุน้อยกว่าคุณพ่อผมประมาณ 3-4 ปี.เราพบหน้ากันเสมอใน concert เพลงคลาสสิค ไม่ว่าจะที่ศูนย์วัฒนธรรม หรือ วังพญาไท...แต่เพิ่งมาทำความรู้จักกันเดือนที่แล้วนี่เอง..วันที่ 9 ช่วงถ่ายทอดสดผมก็นังดูถ่ายทอดผ่านอินเตอร์เน็ตที่โต๊ะทำงาน..คุณหมอก็ดูที่บ้านแต่เราก็ต่อสายคุยกันตั้งแต่ สิบโมง..ถึงสิบเอ็ดโมงกว่า พอดีผมต้องออกไปข้างนอก..ระหว่างคุยกันไปดูถ่ายทอดกันไป..ท่านได้กรุณาให้ความรู้เกี่ยวกับพระราชพิธีมากมาย..และที่เป็นที่ขบขันของเราสองคนคือ คืนวันที่ 8 เราไปดู Ballet ปรากฎว่าเราก็ใส่เสื้อเหลือง พร้อมเสื้อนอกไปเหมือนกัน..แถมยังเป็นของปีที่ทรงมีพระชนามยุ 72 พรรษา เหมือนกัน..เราก็ยืนหัวเราะกัน..เพราะว่าวันรุ่งขึ้นเราจะใส่เสื้อมีตราสัญลักษณ์ครองราช 60 ปีนั่นแหละครับ...
คุณหมออีกท่านที่อดพูดถึงไม่ได้..ท่านเป็นผู้ครําหวอดในวงการเพลง classic มานาน..และท่านก็เกษียณจากราชการนแล้วเช่นกัน ท่านและภรรยาท่านให้ความกรุณาผมและครอบครัวเช่นเดียวกับคุณหมอท่านแรก..เมื่อวันที่ 14 ที่ไปฟัง concert งาน le fete'2006 ก็ได้มีโอกาสคุยกับท่าน..ปรากฏว่าท่านได้เล่าว่าท่านและภรรยาก็ได้ไปรอเฝ้าชมพระบารมีที่ลานพระบรมรูปทรงม้าในวันที่ 9 เช่นกัน..ท่านและภรรยาเล่าด้วยความปลาบปลื้มและภูมิใจมากที่ได้ไปถวายพระพร.."ทรงพระเจริญ"..และท่านยังเล่าด้วยว่า..นําตาไหลอาบแก้มเช่นเดียวกับพี่น้องชาวไทยอีกหลายท่าน...ผมเองก็ได้แต่ปลงในวาสนาตัวเอง..ที่ทำงานดันไม่ปิด...เฮ้อ...
เพลงประกอบ spaces เพลงนี้เป็นเพลงชื่อ Journey - การเดินทางของใจที่เที่ยงแท้...ประพันธ์โดยคุณจำรัส เศวตาภรณ์ อยู่ในชุดนิพพาน...ซึ่งเป็นเพลงที่ โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจใช้ประกอบภาพในวันถ่ายทอดสดวันที่ 9 ช่วงที่เสด็จพระราชดำเนินกลับ..
ทรงพระเจริญ...ทรงพระเจริญ...ทรงพระเจริญ May 24 สัพเพเหระ...หวัดดีฮับ..หายไปนาน..เบื่อๆ...เลยหยุดเขียนไป ตอนนี้เรื่อยๆแล้วแต่อาการเบื่อยังไม่ค่อยดีขึ้น..ถึงอยากเขียนแต่ก็ไม่รู้จะเขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราว...เล่าชีวิตเดือนนี้ดีกว่า..
เดือนนี้เดือนเกิด..อายุก็เพิ่งเริ่มต้น..ก่อนวันเกิดก็ไปถวายสังฆทานที่วัดอรุณฯ แล้วให้ท่านอาจารย์รดนํามนตร์ให้..ง่ายๆ..วันเกิดตื่นเช้ามาก็สวดมนตร์แล้วใส่บาตร..แต่วันนี้ต้องไปทำงานที่แหลมฉบัง..กลับมาก็กินข้าวเย็นในครอบครัวนิดหน่อยสนุกดีฮับ..วันที่ 14 ก็ไปฟังเพลงที่วังพญาไท รายการ Mozart 250 yr. Celebration ได้มีโอกาสไปร้อง Happy Biirthday to you ถวายพระพี่นางฯด้วย...วันที่ 20 ไปดู Midsummer night ของ BSO วันที่ 25 นี่จะไปดู Lucern Festival Strings แต่งานนี้ไปคนเดียวฮับ...
เดือนนี้ซื้อเปียนโนมาให้ผบ.จิ๋วเล่น เป็นเปียนโนมือสอง Yamaha รุ่น U3 เป็นแบบ Upright อายุก็ 20 ปีได้แล้ว..จริงๆราคาที่ซื้อนี่ถ้าไปซื้อเปียนโนมือ 1 ของจีนนี่ได้อย่างดีเลย..หรือเพิ่มอีกนิดเดียวก็ได้มือ 1 ของ Kawai แต่เปียนโนหลังนี้ซื้อมาจากผู้ใหญ่ท่านนึง..โดยมีเงื่อนไขว่าถ้าจะขายหรือเปลี่ยน..ขอให้มาขายคืนในราคาเดิม...และที่หาข้อมูลมา Yamaha U Model จะเป็น Grand Piano ที่เอามาตั้งเป็น Upright โดยเฉพาะรุ่น U3 U5 เป็นรุ่นที่สูงกว่า U1 เนื่องจากเป็นรุ่นที่ได้ความยาวในแนวตั้ง (ความสูงของ Upright นั่นแหละ) เท่ากับความยาวมาตราฐานของ Grand Piano Yamaha นั่นเอง
เดือนหน้าจะไปดู Ballet เรื่อง Cinderella แล้วจะมาเล่าให้ฟังนะฮับ...กับจะมาเล่าเรื่องเปียนโนให้ฟังอีก..  February 17 เมื่อความมืดครอบงำ....ผมจำได้ว่าเมื่อเจ็ดแปดปีก่อน ผมอ่านงานวิเคราะห์สังคมไทยของคุณหมอประเวศน์ วสี ท่านพูดถึงช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจนที่นับวันจะห่างขึ้น การเผชิญหน้าระหว่างสังคมเมือง และสังคมชนบท และท่านพูดถึงการนองเลือดอีกครั้งในสังคมไทย.....วันนั้นผมอ่านบทความนี้ด้วยความคิดแบบสังคมวิทยา (ที่ยังพอมีเหลือ) และผมก็คล้อยตามในบางเรื่อง...ยกเว้นการนองเลือด..เพราะผมเชื่อว่ากระบวนการขัดเกลา ท างสังคม(Socialization) ของสังคมไทย ณ ตอนนั้นดีขึ้นมากแล้ว..และมั่นใจว่าในอนาคต เมืองและชนบท (Rural and Urban) จะไม่แตกต่างกันมากนักในกระบวนการทางความคิด การรับรู้ และการยอมรับ.....
ผมว่า ณ วันนี้ผมคิดถูกนิดเดียว...ที่ว่าคนชนบทจะมีความคิด และมุมมองที่ไปพร้อมกับคนเมือง...คือจริงๆมีคนคิดได้แต่ปัญหาคือ จำนวนคนที่คิดได้น้อยเหลือเกิน จะไปว่าใครได้ในเมื่อ พวกเค้ายังต้องปากกัดตีนถีบต้องกินต้องใช้...และที่สำคัญนี่แหละคือเหยื่อ....เพราะอะไรรู้มั๊ยครับ..เพราะถ้ามีคนคนนึงเอาเศษเงินซัก100,000 บาท มาแบ่งเป็นกอง กองละ สองหมื่นห้ากอง โยนกระจายออกไป..คนห้าคนได้รับฟรีๆ..อีกกว่า 40 ล้านคนก็จะชื่นชมแล้วก็หวังว่าตนจะเป็นผู้โชคดีรายต่อไป...แล้วทีนี้ไอ้หน้าโง่ที่ไหนล่ะครับที่จะมาฆ่าห่านที่ไข่ออกมาเป็นทองคำ..จริงมั๊ยครับ...แล้วไอ้ห่านทองคำตัวนี้มันดันเป็นห่านผี...มันสูบเลือดจากคนอีก 80 ล้านคนทุกวันแล้วไข่ออกมาเดือนละฟอง..
แต่มีคนอยู่จำนวนนึงไม่เกิน 10 ล้านคนที่ดันเห็นความไม่ชอบมาพากล แต่ในจำนวนนี้มีแค่ 1 ล้านคนที่กล้าพูดออกมาคุยกับเพื่อน...แต่ที่แย่ไปกว่านั้น มีคนแค่ 2 แสนคนที่คิดว่าต้องทำอะไรแล้วก็ออกมาตะโกนบอกสังคมว่าห่านทองคำนี่เป็นห่านผี...แล้วใน 2 แสนคนนี่มีไม่เกิน 100 คนที่กล้าแสดงตนบนเวที แล้วท่านว่าคนดีๆหรือห่านผีมันจะชนะ..เพราะยังมีคนอีกมากกว่า 40 ล้านคนที่ยังงอมือ งอตีน รอไข่ทองคำจากไอ้ห่านผีตัวนี้...ขืนคนแค่ 2 แสนมาเชือดห่าน..ผมว่าเอาเข้าจริงๆ...คนสองแสนนี่แหละที่จะโดนเชือดแทนห่าน...
ณ วันนี้ วันที่ระบบตรวจสอบทุกอย่างล้มเหลวตีบตัน เป็นสภาวะที่รอวันปะทุขึ้นมา 26 กุมภาฯ ดูจะเป็นวันที่ทุกคนพูดถึงขึ้นมาทันที...คณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ เป็นกลุ่มแรกๆที่ออกมาเรียกร้องให้ นายกลาออก และก็ได้รับแรงต้านทานอย่างแรงเป็นกลุ่มแรกๆเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่แอบอ้างเป็นตัวแทนสมาคมนิสิตเก่าฯ ที่ได้รับโทรศัพท์เสียงหวานว่า "ช่วยจัดการให้หน่อยนะคะ แล้วจะไม่ลืมพระคุณ เลย" แต่ตัวเค้าเอง ณ ตอนนี้ก็ได้รับแรงตอบโต้จากสังคมอย่างมากเช่นกัน..ผมและเพื่อนอีกจำนวนนึงก็ได้ช่วยกันยื่นจดหมายถึงพวกเหล่านั้นให้ยุติบทบาทของสมาคมในเรื่องนี้เพราะเราเป็นสมาชิก และเราไม่เห็นด้วย..เมื่อคุณไม่ได้ฉันทามติจากสมาชิกก็ไม่ควรออกจดหมายในนามสมาคม....แม้ท่านองคมนตรีลาออกจากที่ปรึกษากิติมศักดิ์ พวกเหล่านี้ยังไปบังอาจคิดแทนท่านว่าท่านต้องการวางตัวเป็นกลาง...ผิดซํ้าผิดซากจริงๆท่านเอ๋ย...จนบัดนี้ยังไม่รู้สำนึกอีก...
ที่น่าสนใจคือในรุ่นของผมกลับไม่เป็นเอกภาพในเรื่องนี้..ซึ่งอันนี้ไม่แปลกเพราะนี่คือเวทีทางความคิด..แต่ที่น่าประหลาดใจคือ..ความรู้พื้นฐานที่สุดเลยคือ..การเลือกตั้งไม่ใช่ทั้งหมดของประชาธิปไตย...จุดนี้หลายคนกลับลืมเลือน..เหมือนบางคนกำลังลุ่มหลงใน The Prince ของ แมคเคียววิลี...ผมไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร..แต่ผมในฐานะเสียงส่วนน้อยในรุ่นผมและเพื่อนบางคน ไม่ยอมที่จะยืนอยู่ใต้เงามืดแห่งความหวาดกลัว..หรือ ความร่มรื่นร่มเงาแห่งการไม่รับรู้ต่อโลกภายนอก เราเลือกที่จะออกมายืนกลางแดดแสดงตัวตนของเรา...ถ้าเราเคยเรียกตัวเราว่า สิงห์ดำ วันนี้ผมภูมิใจที่ผมยังเป็นอยู่...แต่เพื่อนๆหลายๆคน..ผมไม่รู้...
ผู้กล้า
เมื่อความมืดมนอนธการ คืบคลานเข้า แสงเทียนวาววับวามลับดับหาย เมื่อความขลาดหวาดกลัวครอบงำใจ อีกเมื่อใดความกล้าจักหวนคืน
เมื่อฟ้ามืด..คงมืดได้ไม่นานนัก.. เมื่อลมพัด..จะพัดได้นานแค่ไหน.. เมื่อเทียนดับ..ดับได้..ให้ดับไป.. จะมีคนจุดเทียนใหม่มาทดแทน...
เทียนที่ส่องนำธรรมค้ำจุนโลก... เทียนที่โยกคลอนอธรรมไม่หน่ายหนี.. เทียนที่คอยเร่งเร้าคุณความดี.. เทียนเล่มนี้ขับไล่ความมืดมน
ขอเป็นเทียนเล่มหนึ่งในคืนนี้ ส่องแสงหรี่นำทางไม่หวั่นไหว ขอเพียงเรากล้าก้าวเดินออกไป ผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่จะเป็นเรา...
(Aragorn ณ สยามประเทศ ประพันธ์ ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙) (ป้าบุ้งกี๋ ให้ชื่อ "ผู้กล้า" ๓๐ พฤษภาคม ๒๕๔๙) November 15 อาหารยอดนิยมของคนไทยหลายๆท่านคงจะเคยนึกว่าอาหารยอดนิยม..ฮิตติดปากคนไทยคืออาหารแบบไหนน้อ...บางคนก็ว่าต้มยำกุ้ง...มี จา พนมมาโยกมาปรุงให้แซ่บ...บางคนก็ว่านําพริกปลาทู....บ้างก็ว่าส้มตำไง...เด็กๆก็ว่า..ไข่เจียวร้อนๆต่างหาก.....ฮ่า..ฮ่า..แต่ด้วยความรู้สึกของผมเอง..ผมคิดว่าที่ตอบมาทั้งหมดนั้น..ผิดหมด!!!
 หลายท่านอาจเริ่มสงสัยแล้วว่าอาหารยอดนิยมที่ว่าคืออะไร...ถ้าท่านคิดมาถึงคำถามที่ว่านี้..ท่านตอบถูกแล้วครับ...คำตอบคือ....อะไร.... นั่นเอง
 ไม่ได้กวนนะบอกก่อน...เคยสังเกตุมั๊ยครับ เวลาเราไปนั่งสั่งอาหารที่ร้านกับเพื่อนเรามักจะถามกันเองเสมอว่า "สั่งอะไรดี..กินอะไรดี"..ร้อยละห้าสิบจะบอกว่า...อะไร..ก็ได้..นั่นไงจานเด็ดของเราออกมาแล้ว..ฮา..ฮา...ซึ่งผมคิดว่าเหตุผลหลักที่เราสั่ง "อะไร"ก็เพราะว่า "อะไรดี" นั่นเอง (ถ้าไม่เข้าใจ..ลองอ่านคำถามที่ ถามกัมกันก่อนสั่งอาหารอีกที)..แน่นอนครับ..เราต้องการของดีแน่นอน..ซึ่งอะไรมันดีอยู่แล้ว 555....แต่พออะไรก็ได้มาเสิรฟถึงโต๊ะแล้ว...ก็มักจะมีความเห็นอออกมาว่า..อะไรอ่ะ..บางทีก็อาหย่อย..บางทีก็ไม่อาหย่อย...อันนี้เรียกว่า Happy Ending หรือ Sad Ending ขึ้นกับบุญกับกรรมของแต่ละท่านแล้ว...หรือหลายท่านอาจเคยได้ยินเสียงรำพึงจากเพื่อนๆว่า...อยากกิน...อะไร...ก็ไม่รู้..หรือ เราไปหา...อะไร...กินกันดีกว่า..อา..อะไรช่างเป็นอาหารยอดนิยมจริงๆ...
แล้ววันนี้เรากิน..อะไร..กันดีมั๊ยฮับ..
 หมายเหตุ...อย่าคิดมากน้า..อะไร..อะไร..ก็ อะไร..อยู่แล้ว..เอ๊ะ..งงวุ้ย.. |
|
||||
|
|
